١- از جناب آقای میرحسین موسوی پرسیده‌اند چرا شما فقط معایب و نواقص دولت نهم را برجسته می کنید و هیچ اشاره‌ای به خوبی های این دولت نمی کنید. ایشان فرموده‌اند که چون رسانه‌های دولتی از صبح تا شب خوبی‌های این دولت را تبلیغ می‌کند ایشان نیازی نمی بینند که وقت خودشان را تلف کنند.

٢- از زمانی که این وبلاگ راه افتاد برخی دوستان به رویکرد غالب در نوشته‌های اینجا که نوعی مواجهه انتقادی با مناسبات حاکم بر دنیای امروز است معترض بوده و خواستار بیان خوبی ها و فواید «تمدن غرب» بوده اند. البته من در خیلی از نوشته ها از جمله این و این و این تلاش کرده‌ام که به خوبی‌ها هم اشاره کنم ولی خوب ظاهرا برخی قانع نشده‌اند. با الهام از استدلال جناب موسوی بنده هم می‌توانم بگویم چون جریان غالب «روشنفکری» در نشریات, کتابها و روزنامه‌های ایران از صبح تا شب خوبی های «تمدن غرب» را تبلیغ می کنند بنده نیازی نمی بینم در این خصوص وقت خود را تلف کنم.

٣- هم بنده و هم جناب موسوی اما با این استدلالمان یک نکته اساسی را نادیده گرفته‌ایم. همانطور که نفس حضور جناب موسوی در انتخابات - خصوصا با شعارهایی چون «بازگشت به اصول» , «اسلام ناب» و «دفاع از مستضعفان» - خودبخود مهر تاییدی است بر برخی ویژگی های دولت نهم, حضور ما در «بلاد غرب» جهت تحصیل هم فی نفسه تاییدگر وجود خوبی‌هایی در «تمدن غرب» است. اما از آنجا که به رسمیت شناختن نقاط قوت «دیگری» از لازمه‌های هر تعامل فرهنگی است در اینجا می خواهم به یکی از خوبی هایی که در «تمدن غرب» با آن برخورد کردم اشاره کنم.

۴- تصور کنید به یک آرشیو عظیم دسترسی دارید با بیش از ۶۵ هزار عنوان فیلم و سریال تلویزیونی از کشورهای مختلف از بدو پیدایش سینما تاکنون. تصور کنید که این آرشیو در ازای یک حق اشتراک ماهانه در حدود ١۵ تا ٢۵ هزار تومان - بسته به تعداد فیلمی که در در هر نوبت تقاضا می کنید - عناوین مورد درخواست شما را با پست برایتان ارسال کند. شما بدون محدودیت زمانی فرصت تماشای فیلمهای مورد نظرتان را دارید. البته می‌ توانید سریعتر آنها را ببینید و با استفاده از یک پاکت مخصوص پیش پرداخته که برایتان ضمیمه شده آنها را بازگردانید. در این صورت فیلمهای بعدی که درخواست کرده اید زودتر برایتان ارسال می شود. البته در هر نوبت بیش از سه فیلم نمی‌توانید تقاضا کنید. با توجه به زمانی که برای ارسال پستی نیاز است, اگر وقت و حوصله تماشای فیلم داشته باشید می توانید با همان حق اشتراک ثابت حدود ۴٠ تا ۵٠ عنوان فیلم در ماه ببینید. این شبکه کرایه فیلم پستی در انگلستان توسط یک شرکت به نام Love Film برپا شده است و امیدوارم روزی در ایران هم بتوان آنرا اجرا کرد. البته روشن است که چنین طرحی به زیرساختهای زیادی نیاز دارد, از قوانین مربوط به کپی رایت تا یک شبکه پستی قوی. لذا نمی دانم اجرای آن در ایران چقدر شدنی و یا مقرون به صرفه باشد.

۵- یکی از فیلمهایی که اخیرا به واسطه این شبکه دیدم فیلم هتل رواندا (٢٠٠۴) است که البته فیلم جدیدی نیست و ظاهرا در ایران هم از تلویزیون پخش شده ولی من ندیده بودم. ظاهرا سرمایه اولیه تولید فیلم را شرکتهایی از آفریقای جنوبی، انگلستان و ایتالیا تامین کرده اند. چون درباره «هالوکاست رواندا» چیزهای زیادی شنیده بودم دوست داشتم فیلم را ببینم. به نظرم فاجعه رواندا یکی از مثالهای کلاسیک و جامع برای درسهای استعمارشناسی و مطالعات پسااستعماری است. تصرف اراضی کنونی رواندا توسط دولت بلژیک پس از جنگ جهانی اول و اداره امور این مناطق با حربه معروف «تفرقه بیانداز و حکومت کن», یعنی دادن امتیاز و قدرت به یک گروه اقلیت (توتسی) در راستای کنترل و سرکوب شدید اکثریت (هوتون) موجب شد تا بذر نفرت میان این دو گروه کاشته شود. در سال ١٩٩۴ پس از یکی سلسله درگیری و کشتار میان هوتونها و توتسی ها در دو کشور همسایه رواندا و بروندی, توافقنامه صلحی امضا می شود, اما بدنبال ساقط شدن مشکوک هواپیمای روسای جمهور رواندا و بروندی - که هر دو از هوتونها بودند - و کشته شدن آنها, ارتش هوتون و گروههای شبه نظامی وابسته در انتقام از همه ظلهایی که به دست توتسی‌ها (با هدایت بلژیکی‌ها)در حق آنها روا رفته بود, دست به یک جنایت و نسل کشی گسترده زدند. در فاصله زمانی به کوتاهی ١٠٠ روز, حدود هشتصد هزار نفر کشته شدند. یعنی بطور متوسط روزی هشت هزار نفر. دو میلیون نفر نیز آواره شدند. ارتش هوتون در ارتکاب این جنایتها مورد حمایت و پشتیباتی مستقیم دولت فرانسه - این مهد آزادی و تمدن - قرار داشت که در اندیشه حفظ قلمرو کشورهای فرانسه زبان در آفریقا و جلوگیری از توسعه منطقه انگلیسی زبان بود. جالب است که در فیلم, مالک فرانسوی هتل که از طریق کارمندان محلی متوجه حمله قریب الوقوع نیروهای هوتون به هتل می شود, با یک تلفن به رییس جمهور فرانسه می تواند نیروهای مهاجم را از تعرض به اموال و املاکش منصرف کند. جناب میتران برای دفاع از ملک یک سرمایه‌دار فرانسوی به ارتش هوتون دستور می دهد اما برای توقف کشتار صدها هزار انسان از تلفن خود استفاده  نمی‌کند. دولت آمریکا نیز با وجودی که جناب بیل کلینتون - این رییس جمهور دموکرات و آزادیخواه و طرفدار حقوق بشر - در راس قدرت بود, نه تنها چشم بر این جنایات فرو می بندد بلکه  وزارت خارجه این کشور بخشنامه می کند که مدیران و کارمندان آن نباید از واژه «نسل کشی» جهت توصیف حوادث رواندا استفاده کنند! تنها اقدام شورای امنیت در این مدت, اعزام یک یگان نیروی ویژه جهت نجات سفیدپوستان  گرفتار در مهلکه بود. همین که سفید پوستان نجات یافتند دیگر خیال شورای امنیت هم راحت شد. عاقبت نیز این نسل کشی نه با دخالت دولتهای غربی و سازمان ملل بلکه با پیروزی شورشیان توتسی بر ارتش هوتون خاتمه یافت.

۶- این بود انشاء امروز ما درباره فواید و خوبی های «تمدن غرب».

-----------------------------

پ.ن : کتاب پروفسور محمود ممدانی (Mahmood Mamdani) استاد دانشگاه کلمبیا با عنوان «آنگاه که قربانیان آدمکش می‌شوند: استعمار, بومی گرایی و نسل کشی در رواندا» (٢٠٠١, انتشارات دانشگاه پرینستون) از مهمترین منابع در خصوص «هالوکاست رواندا» است.